Wie was Paul Deman?
Paul Deman (geboren in Rekkem in 1889) won niet alleen de 1ste
Ronde van Vlaanderen in 1913. Hij won ook Bordeaux-Parijs (1914),
Parijs-Roubaix (1920) en Parijs-Tours (1923). Als ‘onverzorgde' won hij
ook de Tour de France in 1911 (de ‘onverzorgden' reden een apart
klassement en mochten onderweg bij pech geen hulp van de organisatie
krijgen). In 1909 won hij op indrukwekkende wijze de Ronde van België:
hij won 6 van de 7 ritten. Alleen de rit met aankomst in Menen (op de
piste in de Barakken) won hij niet... Hij was prof van 1909 tot 1924, in
zijn laatste profjaar werd hij nog 4de in de Ronde van Vlaanderen.
De wielercarrière van Paul Deman werd bruusk onderbroken door de eerste
Wereldoorlog. Paul ontsnapte daarbij tot 2 maal toe aan de dood. Met de
fiets bracht hij in een gouden tand spionageberichten naar de
geallieerden net over de Nederlandse grens. Toen hij op het einde van de
oorlog betrapt en ter dood veroordeeld was, werd het kamp in Leuven
waar hij gevangen zat, op de dag van zijn terechtstelling bevrijd. Paul
Deman, vanwege zijn lage, diepe stem, ook wel de ‘bas' genoemd, werd
door de geallieerden echter niet meteen vrijgelaten. Zijn basstem, zijn
West-Vlaams accent en het feit dat hij in de dodencel zat, wekten
achterdocht bij de bevrijders, die dachten dat hij een gevaarlijke
Duitser was. Ze overwogen om hem toch af te schieten. Een brief uit
Brussel maakte gelukkig een einde aan zijn oorlogsdrama. Hij kreeg voor
zijn dappere spionagedaden van de Fransen het Croix de Guerre.
Na zijn huwelijk verhuisde Paul Deman naar Outrijve en werd er fietsenmaker. Voor zover bekend had hij geen kinderen. In 1961
(hetzelfde jaar waarin ook Karel Van Wijnendaele, de oprichter van de
Ronde van Vlaanderen overleed) stierf hij als buurman van de jonge Marc
Demeyer, zelf een meer dan verdienstelijk renner.
